o(‧'''‧)o-BaBy-...'s profile(O ^ ~ ^ O) I [l]ik[e] y...PhotosBlogListsMore Tools Help

Blog


    July 21

    การรอคอย

    ใครบางคน...ที่มีค่าพอให้รอคอย
    ก า ร ร อ ค อ ย...เป็นเรื่องที่ทรมาน
    โดยเฉพาะการรอคอยที่จะกลับมาพบกัน
    หรือรอคอยใครสักคนที่จะใช้ชีวิตอยู่ร่วมกัน
    เพราะในเวลาแห่งการรอคอยนั้น
    มันมีมากกว่า 24 ชั่วโมง
    และเข็มนาฬิกาก็เดินช้าขึ้นอีกเป็นเท่าตัว...
    จากเวลาที่นานอยู่แล้วจึงนานยิ่งกว่า
    และการดำเนินชีวิตระหว่างการรอนั้น
    ก็มีตัวแปรมากมายที่จะทำให้คนเปลี่ยนไปอยู่ทุกขณะ


    เพราะทุกคนมีพื้นฐานความเหงา
    และโดดเดี่ยวอยู่ในตัวเองพอๆกับความอ่อนไหว
    เป็นโอกาสที่ดีที่จะใช้ระยะทางเป็นเครื่องวัดความรู้สึก
    พิสูจน์ความแข็งแรงของความรัก
    วัดการกระทำ...ความเสมอต้นเสมอปลาย
    และความอดทน
    ด้วยเงื่อนไขของความลำบากแห่งกาลเวลา
    และตัดสินว่า...การรอคอยจะคุ้มค่าหรือไม่


    ก า ร อ ยู่ ห่ า ง กั น...
    จึงจำเป็นต้องพิสูจน์กันด้วยความเข้มแข็ง
    ต่างคนต่างก็ต้องทำหัวใจให้เข้มแข็งกับอารมณ์ต่างๆ
    ที่คอยรบกวน...และคอยชักจูงออกนอกลู่นอกทาง
    เพราะมันไม่ใช่เรื่องง่าย...ที่วันนึงเราพบว่า
    คนคนหนึ่ง...คือคนที่ชีวิตเราตามหามาตลอด
    และใครสักคนที่เป็นได้อย่างที่เราฝัน
    มันก็ไม่ใช่เรื่องง่าย
    และคนที่จะฝ่าฟันกับการบีบคั้นแห่งการรอคอย
    กลับมาหาเราได้ก็ไม่ใช่เรื่องธรรมดา...

    เ พ ร า ะ ฉ ะ นั้ น...
    ย่อมหมายถึง...ความรู้สึกที่เค้ามีอยู่ก็คงไม่ได้ธรรมดา
    และคนคนนั้นก็ย่อมเต็มค่า

    เวลาที่ชาวประมงจะเลี้ยงหอยมุก
    จะต้องใช้เวลาเนิ่นนาน
    และสามารถรอคอยได้อย่างไม่น่าเชื่อ
    เพราะเขารู้ว่า เมื่อไหร่ถึงเวลา
    ที่มุกสามารถนำมาร้อยเป็นสร้อยได้
    ย่อมเกิดค่ามหาศาล
    ...ชีวิตจึงจำเป็นต้องรอคอยใครสักคนให้ได้
    หากรู้ว่าเป็นใครสักคน
    ...ที่มีค่าแก่การรอคอย...

    ที่มาจาก http://www.pooyingnaka.com
     
    July 21 , 2006
     
    วันนี้ดูเหมือนเป็นวันที่โชคดูจะไม่เข้าข้างเอาซะเลย เฮ้อ.......
    วันนี้ไม่น่าให้เพื่อนไปถามยังงั้นเลย ก็รู้ทั้งรู้ว่ามันต้องเป็นงั้น ไม่เข้าใจตัวเองเลยว่าทำไมชอบเพ้อฝันอะไรมากขนาดนั้น นั้นซิเนอะเราอาจจะไม่เข้าตาเขาก็ได้
    วันนี้เราเห็นคนที่เขาโทรไปจีบด้วย เราคงสู้อะไรเขาไม่ได้เลย เพราะเขาออกจะน่ารัก
    กว่าเราตั้งเยอะ อยากจะร้องไห้แต่มันร้องไม่ออก แต่ใจจิงมันเจ็บไปหมดแล้ว เราจะทำไงดีน่ะ
    ตอนนี้รู้สึกว่ามันเหนื่อยเหลือเกิน มันไม่เรี่ยวแรงแล้ว จะว่าไปเขาบอกว่ารักแรกมักเป็นรักที่ลืมไม่ลง เจ็บกับรักแรกก็ลืมไม่ลง นึกแล้วอยากจะไปให้พ้นๆซะ จะได้ไม่ต้องเห็นหน้าเขาอีก ยิ่งเห็นเขายิ่งเจ็บ....
     

    Comments

    Please wait...
    Sorry, the comment you entered is too long. Please shorten it.
    You didn't enter anything. Please try again.
    Sorry, we can't add your comment right now. Please try again later.
    To add a comment, you need permission from your parent. Ask for permission
    Your parent has turned off comments.
    Sorry, we can't delete your comment right now. Please try again later.
    You've exceeded the maximum number of comments that can be left in one day. Please try again in 24 hours.
    Your account has had the ability to leave comments disabled because our systems indicate that you may be spamming other users. If you believe that your account has been disabled in error please contact Windows Live support.
    Complete the security check below to finish leaving your comment.
    The characters you type in the security check must match the characters in the picture or audio.

    To add a comment, sign in with your Windows Live ID (if you use Hotmail, Messenger, or Xbox LIVE, you have a Windows Live ID). Sign in


    Don't have a Windows Live ID? Sign up

    Trackbacks

    The trackback URL for this entry is:
    http://sakuraseki.spaces.live.com/blog/cns!6170CFFED21B8CF0!271.trak
    Weblogs that reference this entry
    • None