August 01
วันนี้โรงเรียนเราเค้าแข่งกีฬาสีกัน โดยเริ่มแข่งช่วงบ่ายโมง
โคตรลำบากเลย ฝนก็ตกแต่ตกไม่มากเท่าไหร่อ่ะ แต่ก็พอทำให้พวกเราหนาวสะท้านไปเลย
วันนี้ไปดูเขาแข่งเปตอง เหอะๆ ตัวเองอยู่สีม่วงไม่เชียร์ไปเชียร์สีเพื่อน (ดีน่ะ) 555+
ที่จิงเราก็ไม่ได้ไปดูเพื่อนแข่งกีฬาหรอก
แต่วันนี้เขาไม่ซ้อมเดินพาเหรดเพราะฝนมันตก 555+ สบายไปเลย
ความยากลำบากมาอยู่ที่รองเท้าพละ ด้วยความที่ฝนตกรองเท้าน้ำเลยเข้า
เปียกกกกกกกกกกซะอนาถเลย กุเลยต้องถอดถุงเท้าเหยีบส้นเหมือนกุ๋ยเลย
เสียดายไม่ได้ไปเชียร์ขวัญใจเราเพราะมัวแต่เชียร์เพื่อนแต่ก็ได้ข่าวดี เขาชนะดีใจจางเลยยย!
วันนี้เขาต้องไปเดินขบวนอ่า ขบวนเขาออกจากโรงเรียนเรากับเพื่อนเลยวิ่งไปดู
แบบว่าทำเนียนไปรอเพื่อน คนอารายก็มะรุ้โคตรเท่ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆเลย เหนแล้วกริ๊ดดดดดดดด
แบบว่าไปหน้านิ่งตัวตรง ทำขรึมถือเครื่องดนตรีหล่อซะ(คนที่เราแอบปลื้มเขาอยู่วงโยอ่า)
พรุ่งนี้มีกีฬาในโรงเรียนอีกวัน พอมะรืนก็ไปแข่งที่โรงยิม วันนี้เราไปเอาชุดพาเหรดมาแล้ว
ชุดก็สวยดีอ่า แต่บู้ตซิน่ากลัววววว แบบว่าส้นมานสูงอ่าเวลาเดินมันเหมือนจะตกยังไงมะรุ้อ่า คิดหนักเว้ย -_-""
พอแหละวันนี้ พรุ่งนี้ค่อยมาเขียนใหม่(ถ้าว่าง) แล้วครั้งต่อไปเราจาเอารูปวันกีฬาสีมาลง แล้วเจอกันน่ะ ^_^
Good Lucky
July 28
ตัดสินใจที่ 1
คิดไปคิดมา ไม่ไปสอบ YFU แล้ว
1.ถ้าไปก็อาจจะสู้เขามะได้ เพราะเด็กที่ไปสอบ สุดยอดกานทั้งนั้น แล้วพวกกุจาไหวไหมอ่า
2.ถ้าสมมติได้ไปพ่อแม่ คงมีอันต้องขายบ้านส่งเรียนแน่ๆ กุไม่อยากให้พ่อแม่จนโว้ยยย
3.ค่อยลองสอบไปประเทศอื่น ที่ใกล้ๆดีกว่า ไปเมกาก็อยากไปอ่าน่ะ แต่ว่าก็อย่างที่บอกไปตอนข้อ 2
July 27
อยากไปเรียนที่เมกาโว้ยยยยยยยยยยยยยยยย
อยากไป อยากไป
ตอนนี้กำลังลองไปสอบทุน YFU อยู่ แต่ก็อบเสียวเว้ย
เด็กที่ไปสอบมีทั้งเด็กMLP เด็กห้อง 1 พวกเราเดกห้อง 4
ห้องที่ได้ขึ้นชื่อว่า..... แล้วจาไหวไหมเนี่ย พวกกุ -__-""
วันเสาร์นี้ก็ต้องไปสอบแล้วอ่า เรากับเพื่อนไปยืมหนังสืออังกฤษมาอ่าน แต่ละเล่ม 800กว่าหน้า อ่านกันหัวฟูเลย
ไอ้สอบการฟัง การอ่าน ยังไม่เท่าไหร่ แต่ไอ้การเขียนนี้น่ะซิ จารอดหรือป่าว T_T
ต้องพยายามทำให้ถึงที่สุด ต้องทัมให้ได้
July 22
ใครๆมักจะบอกว่าเวลาอกหัก มันเจ็บซะยิ่งกว่าอะไรอีก ยิ่งเป็นรักแรกถ้าอกหักจะยิ่งเจ็บมากกกกกกกกกก ใช่ไหม!
แล้วเมื่อวานวันศุกณืเราก็อกหัก เฮ้อ.... ทำไงได้ก็เขาไม่ชอบเราซะหน่อย เราจะไปดันทุรังให้เขาชอบเราทำไมก็ไม่รู้
แต่ก็ดีแล้ว ต่อไปเวลาอกหักจะได้ชิน ถึงรักนี้จาเป็นรักครั้งแรกกก ก็ตามแต่ แต่มันก็ได้สอนให้เราเข้มแข็งขึ้นและพร้อมที่
จะเผชิญกับสิ่งรอบตัว เมื่อวานยอมรับว่าเศร้าใช้เวลาทำใจได้แค่5-10นาทีเห็นจะได้ เพราะคิดได้ว่าไม่รู้จาเศร้าไปทำไม
วันนี้ยังนั่งคุยกับเพื่อนสนิทอยู่เลยว่าเป็นโสดดีกว่าตั้งเยอะ และอีกออย่างถ้าเป็นแฟนบางทีถ้าเลิกกันก็อาจจะมองหน้า
กันไม่ติดก็ได้ จิงไหม... เพราะฉะนั้นเป็นเพื่อน เป็นพี่ เป็นน้อง เป็นคนรู้จัก ยังสบายกว่าตั้งเยอะเลยย
แต่เรื่องที่เครียดในตอนนี้คือ (-_-") เราเดินพาเหรดใส่ชุดแฟนซี ไอ้ชุดน่ะมันก็โอออยู่หรอก แต่รองเท้าน่ะซิ
กุเครียดมานเป็นบู๊ตพอใส่แล้วมันเหมือนจาล้มอ่า ต้องเข้าใจว่าเกิดมาเพิ่งใส่บู๊ตครั้งแรก มันไม่ชินอ่ะ อีกอย่างอายว่ะ
อายรุ่นน้องที่รู้จักแล้วก็อายเพื่อนจังเลยยย เพื่อนจ้าอย่าหัวเราะเขาน่ะ แค่นี้ก็จะบ้าตายอยู่แล้ว
ไปแล้วขี้เกียจพิมพ์แล้ว
ทิ้งท้าย จำไว้อกหักไม่ยักตาย ถ้าร้องไห้เพราะคนที่ไม่รักเราแสดงว่าเราน่ะโง่ จำไว้น่ะ สู้ๆ สู้ตาย ^_^
July 21
ใครบางคน...ที่มีค่าพอให้รอคอย
ก า ร ร อ ค อ ย...เป็นเรื่องที่ทรมาน
โดยเฉพาะการรอคอยที่จะกลับมาพบกัน
หรือรอคอยใครสักคนที่จะใช้ชีวิตอยู่ร่วมกัน
เพราะในเวลาแห่งการรอคอยนั้น
มันมีมากกว่า 24 ชั่วโมง
และเข็มนาฬิกาก็เดินช้าขึ้นอีกเป็นเท่าตัว...
จากเวลาที่นานอยู่แล้วจึงนานยิ่งกว่า
และการดำเนินชีวิตระหว่างการรอนั้น
ก็มีตัวแปรมากมายที่จะทำให้คนเปลี่ยนไปอยู่ทุกขณะ
เพราะทุกคนมีพื้นฐานความเหงา
และโดดเดี่ยวอยู่ในตัวเองพอๆกับความอ่อนไหว
เป็นโอกาสที่ดีที่จะใช้ระยะทางเป็นเครื่องวัดความรู้สึก
พิสูจน์ความแข็งแรงของความรัก
วัดการกระทำ...ความเสมอต้นเสมอปลาย
และความอดทน
ด้วยเงื่อนไขของความลำบากแห่งกาลเวลา
และตัดสินว่า...การรอคอยจะคุ้มค่าหรือไม่
ก า ร อ ยู่ ห่ า ง กั น...
จึงจำเป็นต้องพิสูจน์กันด้วยความเข้มแข็ง
ต่างคนต่างก็ต้องทำหัวใจให้เข้มแข็งกับอารมณ์ต่างๆ
ที่คอยรบกวน...และคอยชักจูงออกนอกลู่นอกทาง
เพราะมันไม่ใช่เรื่องง่าย...ที่วันนึงเราพบว่า
คนคนหนึ่ง...คือคนที่ชีวิตเราตามหามาตลอด
และใครสักคนที่เป็นได้อย่างที่เราฝัน
มันก็ไม่ใช่เรื่องง่าย
และคนที่จะฝ่าฟันกับการบีบคั้นแห่งการรอคอย
กลับมาหาเราได้ก็ไม่ใช่เรื่องธรรมดา...
เ พ ร า ะ ฉ ะ นั้ น...
ย่อมหมายถึง...ความรู้สึกที่เค้ามีอยู่ก็คงไม่ได้ธรรมดา
และคนคนนั้นก็ย่อมเต็มค่า
เวลาที่ชาวประมงจะเลี้ยงหอยมุก
จะต้องใช้เวลาเนิ่นนาน
และสามารถรอคอยได้อย่างไม่น่าเชื่อ
เพราะเขารู้ว่า เมื่อไหร่ถึงเวลา
ที่มุกสามารถนำมาร้อยเป็นสร้อยได้
ย่อมเกิดค่ามหาศาล
...ชีวิตจึงจำเป็นต้องรอคอยใครสักคนให้ได้
หากรู้ว่าเป็นใครสักคน
...ที่มีค่าแก่การรอคอย...
July 21 , 2006
วันนี้ดูเหมือนเป็นวันที่โชคดูจะไม่เข้าข้างเอาซะเลย เฮ้อ.......
วันนี้ไม่น่าให้เพื่อนไปถามยังงั้นเลย ก็รู้ทั้งรู้ว่ามันต้องเป็นงั้น ไม่เข้าใจตัวเองเลยว่าทำไมชอบเพ้อฝันอะไรมากขนาดนั้น นั้นซิเนอะเราอาจจะไม่เข้าตาเขาก็ได้
วันนี้เราเห็นคนที่เขาโทรไปจีบด้วย เราคงสู้อะไรเขาไม่ได้เลย เพราะเขาออกจะน่ารัก
กว่าเราตั้งเยอะ อยากจะร้องไห้แต่มันร้องไม่ออก แต่ใจจิงมันเจ็บไปหมดแล้ว เราจะทำไงดีน่ะ
ตอนนี้รู้สึกว่ามันเหนื่อยเหลือเกิน มันไม่เรี่ยวแรงแล้ว จะว่าไปเขาบอกว่ารักแรกมักเป็นรักที่ลืมไม่ลง เจ็บกับรักแรกก็ลืมไม่ลง นึกแล้วอยากจะไปให้พ้นๆซะ จะได้ไม่ต้องเห็นหน้าเขาอีก ยิ่งเห็นเขายิ่งเจ็บ....
Tools +I+%5bl%5dik%5be%5d+you+just+t%5bh%5de+wa%5by%5d+%5by%5dou+%5ba%5d%5br%5d%5be%5d+(O+%5e+%7e+%5e+O)+-+Windows+Live&referrer=){kind=small}
